Düş Bozumu ( BOZUNTULAR - 1 )
Yerimden
kalkmak istemiyorum bu sabah.Üzerime altında ezildiğim bir yük
çökmüş.Gözlerim yorgun , açmak istesem de kaldıramıyorum
ağırlaşan göz kapaklarımı...
Yükselen
dalga sesleri , sert esen rüzgarı ve soğuğu hatırlatıyor ,
üşüyorum.Derin bir nefes alıyorum son nefes misali ve gözlerimi
aralıyorum.Boyası dökülmüş duvarda hayalimdeki canavarların
gölgelerini görüyorum , korkuyorum...
Dalgalar
yalnız ruhumun çığlıları misali yükseltirken seslerini
üşüyorum hemde çok üşüyorum.Titreyen ellerimle ruhumu sarıp
sarmalıyorum. Hissedebiliyorum en çok ruhum acıyor.Neden bu acı ?
Neden korkuyorum çocuk gibi karanlıktan bu kadar çok ? Nefes
almama rağmen neden ölüymüşüm gibi hissediyorum ?
Doğruluyorum
biraz.Etrafımda yalnızlığımın izlerini görüyorum.Yalnızlığıma
hapsedilmiş bir mahkum gibiyim adeta.Düşüncelerimden birer
kelepçe var sanki el ve ayaklarımda , gerçekleşmeyen düşlerim
vücudumda derin yaralara dönüşmüş...
Bu
düş bozumu nereye kadar sürer bilmiyorum.Yine dalga sesleri , yine
karanlıktan korkuyorum , yine üşüyorum ve biraz acıkmışım.Ama
zerre iştahım yok.Sanırım deliriyorum.Düş bozumunda
yalnızlığıma dönüyorum...
Yorumlar