Düş Bozumu ( BOZUNTULAR - 1 )




Yerimden kalkmak istemiyorum bu sabah.Üzerime altında ezildiğim bir yük çökmüş.Gözlerim yorgun , açmak istesem de kaldıramıyorum ağırlaşan göz kapaklarımı...
Yükselen dalga sesleri , sert esen rüzgarı ve soğuğu hatırlatıyor , üşüyorum.Derin bir nefes alıyorum son nefes misali ve gözlerimi aralıyorum.Boyası dökülmüş duvarda hayalimdeki canavarların gölgelerini görüyorum , korkuyorum...
Dalgalar yalnız ruhumun çığlıları misali yükseltirken seslerini üşüyorum hemde çok üşüyorum.Titreyen ellerimle ruhumu sarıp sarmalıyorum. Hissedebiliyorum en çok ruhum acıyor.Neden bu acı ? Neden korkuyorum çocuk gibi karanlıktan bu kadar çok ? Nefes almama rağmen neden ölüymüşüm gibi hissediyorum ?
Doğruluyorum biraz.Etrafımda yalnızlığımın izlerini görüyorum.Yalnızlığıma hapsedilmiş bir mahkum gibiyim adeta.Düşüncelerimden birer kelepçe var sanki el ve ayaklarımda , gerçekleşmeyen düşlerim vücudumda derin yaralara dönüşmüş...
Bu düş bozumu nereye kadar sürer bilmiyorum.Yine dalga sesleri , yine karanlıktan korkuyorum , yine üşüyorum ve biraz acıkmışım.Ama zerre iştahım yok.Sanırım deliriyorum.Düş bozumunda yalnızlığıma dönüyorum...

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

ANTİZM

Kalıplar İçinde Özgür Olmak ( Mesela -izmlerden biri olan Fütürizm)