GÖZ BOZUMU ( BOZUNTULAR - 2 )
Hangi
göz bozuktur ? Etrafındaki sahtelikleri göremeyen mi yoksa koca
bir kalabalığın içinde yalnız olduğunu farkedip o kalabalığın
sahteliklerine boyun eğen mi?
Sanırım
cevabı hepimiz biliyoruz , görmezden gelsekte...
Uyku
sersemiyim.Henüz uyanamadığımın farkındayım.Pencere pervazları
arasında bulduğu ilk boşluktan içeriye girdiğinde rüzgar,soğuğu
iliklerime kadar hissediyorum.Hava çok soğuk.Bütün vücudum buz
gibi kas katı kesilmişim.Başım, boynum boğazım , göğsüm
ağrılar içinde....
Kendimi
zorlayarak yerimden kalkıyorum.Boş evin içinde ayak seslerim
yankılanıyor.Duşa girmeye niyetleniyorum sonrasında
vazgeçiyorum.Korkutuyor birşeyler beni.Anlayamıyorum.Evin içinde
deli gibi dolaşıyorum sanki ağrılarıma ilaç bu da
değil.Dışarıdan gelen motor sesine takılıyorum.Yavaşça
araladığım perdenin arkasından izliyorum avdan dönen balıkçı
teknelerini.Tam unuttuğum sırada hatırlatıyor kendisini başımdaki
ağrı ve çıldırtırcasına vuruyor sanki beynime beynime.Yerde ki
yatağın üzerine bırakıyorum kendimi şuursuzca.Ölecek
gibiyim.Gözlerimi kapatıyorum uyuyabilmek umuduyla.Yok izin
vermiyor sinüzit hazretleri.Vücudumda güçten eser yok ama
kalkıyorum.Korkarakta olsa duşa giriyorum.Çıktığımda yine
ağrılarımla başbaşayım.Ağrımı dindirecek bir şey
bulamıyorum.Son bir umutla giyinip dışarı çıkıyorum.Araç
farları , sokak lambaları , tabela ışıkları gözlerime
saplanıyor her saniye.Yığılıp kalacağım neredeyse.Gecenin kör
saatinde açık olan bakkala giriyorum ve sonunda ağrılarımın
kesicisine kavuşuyorum.Eve girer girmez bir bardak su ile yutuyorum
ilaçları.Sevinçliyim kendi kendime konuşup gülüyorum ağrılar
dinecek .Işıkları kapatıyorum , yatağa uzanıyorum.Çok hastayım
yazıp ilk elimin gittiği ilk numarya gönderiyorum mesajı ve sonra
uyuyakalıyorum.Yaklaşık 6 saat sonra titreyerek uyanıyorum.Daha
gözlerimi açamadan öksürmeye başlıyorum.Canım çok
acıyor.Saati merak edip telefonu elime aldıgımda ani bir mesaj
geliyor.Zar zor okuyorum.Sanırım akşam hastalığıma da
yalnızlığıma da bir nebze çare olucak bana değer verdiğini
düşündüğüm biri.
Akşamı
bekliyorum...
Akşam
olupta hava karardığında ses kesiliyor , değer ifadeleri
karanlıkta görünmez hale geliyor.Sadece umursanmayışımla
yüzleşiyorum.Saat gece 2'yi bulduğunda yeniden farkediyorum
yalnızlığımı , kimsesizliğimi ve en çokta gözlerimin
bozulmuş olduğunu...
Göremiyorum
, sahte bir kalabalığın önemsediği bir yalan
olduğumu.Göremiyorum ben de göz bozumuna kurban olduğumu...
Görebildiğim
her şeyin yalan olduğunu göremesemde biliyorum artık.

Yorumlar